---

      บริษัทรถจักรยานยนต์ใหญ่ๆ นั้นมีสตูดิโอออกแบบอยู่ในองค์กร แต่บริษัทเล็กๆนั้นต้องออกไปจ้างงานข้างนอกให้ออกแบบให้มากกว่า อาจจะไม่ทั้งหมด แต่งานส่วนใหญ่ก็ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญในสายงานเป็นผู้ดูแลให้ บางครั้งแม้แต่บริษัทใหญ่ๆก็ต้องแชร์งานบางส่วนออกไปจ้างสตูดิโอออกแบบภายนอกเช่นกัน และนั่นคือจุดที่สตูดิโอออกแบบอย่าง Xenophya Design อยู่ พวกเขาเป็นหนึ่งในจำนวนน้อยของบริษัทที่เป็นที่ที่ปรึกษาด้านงานออกแบบรถจักรยานยนต์โดยเฉพาะ

      ก่อตั้งเมื่อปี 2001 โดย Mark Wells และ Ian Wride Xenophya design สร้าง portfolio มากมายและลูกค้าที่หลากหลายในช่วง 7 ปีที่ผ่านมา Xenophya เป็นที่ปรึกษาทางการออกแบบรถจักรยานยนต์โดยเฉพาะที่มีฐานอยู่ในอังกฤษ ซึ่งพึ่งจะเปิดสตูดิโอแห่งใหม่และร่วมกับ Mac Motorcycles เพื่อสร้างรถรุ่นใหม่จำนวนจำกัดขึ้นมา 
       
     Mark Wells, หนึ่งในบรรดาคู่ค้าของบริษัท ได้ส่งรูปภาพจำนวนหนึ่งที่โชว์งานออกแบบที่พวกเขาเคยทำพร้อมกับออฟฟิสใหม่ ก็เพราะรู้ว่าพวกเราชอบที่จะดูความเป็นไปในสตูดิโอออกแบบ โชคร้ายที่ในโลกแห่งความเป็นจริง ความลับเป็นสิ่งสำคัญและงานออกแบบปริมาณมากถูกทำเสร็จก่อนการผลิตจะเริ่มต้น งานที่ดีที่สุดของนักออกแบบอาจไม่มีวันได้ออกมาดูโลกเนื่องด้วยเหตุผลทางการตลาดที่เปลี่ยนไปในช่องว่างระหว่างงานออกแบบสู่งานผลิต แต่นั่นก็คือธุรกิจ

“ช่างโชคร้ายหลายผลงานที่เราภูมิใจนั้นไม่มีโอกาสได้เห็นแสงสว่างสู่การผลิตเลย”

---

รถยนต์ขนาดเล็กใหม่ของ Mazda น่าจะมาปลายปี 2009 (คู่แข่ง Jazz, Yaris)‏

ได้มาจาก Forward mail ครับ

---

ถ้าจะให้ออกแบบรถเข็นข้างถนนเสีย ใหม่โดยมีการเพิ่มฟังก์ชั่น ความงาม ความสะอาด ความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ฯลฯ งานนี้อาจไม่ได้รับความสนใจจากนักออกแบบมากนัก เนื่องจากรถเข็นที่ใช้งานกันอยู่ทุกวันนี้มันก็ดูโอเคอยู่แล้ว อีกทั้งยังฟังดูไม่คุ้มค่าทั้งด้านเงินทุนและเวลา  แต่เมื่อพิจารณามูลค่าการบริโภคอาหารจากผู้ค้าขายประเภทหาบเร่แผงลอย (รวมถึงอาหารจากรถเข็น) เฉพาะในเขตกรุงเทพมหานครที่มีมูลค่าถึงวันละ 150 ล้านบาท หรือ 54,750 ล้านบาทต่อปีแล้วนั้น บางที ตัวเลขหลักนี้อาจทำให้นักออกแบบหลายคนเปลี่ยนใจ

แม้ว่ารถเข็นที่ใช้กันอยู่ใน ปัจจุบันจะเป็นที่พึงพอใจของพ่อค้าแม่ขายโดยรวม แต่จากผลการสำรวจของเอแบคโพลที่สอบถามผู้ใช้รถเข็นขายอาหารในเขต กทม. พบว่า หากเป็นไปได้ บรรดาพ่อค้าแม่ขายต่างก็ต้องการให้ร้านอาหารเคลื่อนที่ของตนสามารถบรรจุและ เก็บของได้มากขึ้น อยากให้ตัวรถมีน้ำหนักเบากว่าเดิม สามารถกันแดดกันฝนได้ดีขึ้น รวมทั้งมีระบบการเก็บล้างภาชนะที่มีประสิทธิภาพกว่าทุกวันนี้ ในต่างประเทศนั้น รถเข็นได้มีพัฒนาการออกไปในรูปแบบต่างๆ กัน โดยมักเพิ่มฟังก์ชั่นที่ตอบโจทย์ด้านสิ่งแวดล้อมและการใช้งานที่ยั่งยืนขึ้น เข้าไป ตัวอย่างนี้เคยถูกจัดแสดงในนิทรรศการ City Eco Lab ณ เมือง Saint-Etienne ประเทศฝรั่งเศส

เริ่มจาก “3S” รถเข็นติดเครื่องเสียงที่ใช้พลังงานจากแสงอาทิตย์ โดยมีแผงโซล่าร์เซลหรือแบตเตอรี่ที่ชาร์จไฟจากพลังงานแสงอาทิตย์เป็นแหล่ง กำเนิดพลังงาน รถเข็นติดเครื่องเสียงนี้มีประโยชน์อย่างมากกับงานอีเว้นท์ต่างๆ โดยผู้ใช้สามารถปรับเปลี่ยนตัวเครื่องเสียงได้ตามความต้องการ





หากเมืองไทยมีผู้คิดประดิษฐ์รถเข็นพลังแสงอาทิตย์ขึ้นแทนการใช้เตาแก๊ส เชื่อว่าในระยะยาว คงจะช่วยลดต้นทุนการประกอบอาหารของพ่อค้าแม่ขายได้มาก รวมทั้งยังเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมอีกด้วย

พาหนะคันต่อมาคือ “La poste” รถไฟฟ้า 4 ล้อรุ่นนี้ทำงานส่งไปรษณียภัณฑ์ในประเทศฝรั่งเศสกว่า 3 หมื่นล้านชิ้นต่อปี สามารถลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ได้ราวปีละ 6,000 ตัน ด้วยการออกแบบที่เอื้อต่อการลัดเลาะในตรอกซอกซอย ทำให้ La Poste เหมาะสมกับการใช้งานภายในเมือง สามารถรับน้ำหนักได้ 150 กิโลกรัม (คิดเป็นน้ำหนักจดหมาย 45 กิโลกรัม) และช่วยทุ่นแรงในการถีบได้ถึง 70% หากราคาต่อคันไม่สูงจนเกินไป ดูแล้วน่าจะมีศักยภาพเข้ามาแทนที่รถมอเตอร์ไซค์ขายกับข้าว ผลไม้แช่เย็น และของปิ้งทอดในเมืองไทยได้บ้างเหมือนกัน

สุดท้ายเป็นรถจักรยานแบบต่างๆ ที่มาพร้อมกับถังเก็บของขนาดใหญ่ ออกแบบมาเพื่อให้จุของได้จำนวนมาก ดูดีไซน์แล้วอาจไม่ต่างจากรถจักรยานขายของของไทยเรามากนัก แต่ไอเดียการติดตั้งถังเก็บของขนาดใหญ่พวกนี้ก็น่าจะเป็นประโยชน์ต่อพ่อค้า แม่ขายได้ไม่น้อย

ในเมืองไทยเองนั้น รถเข็นก็มีวิวัฒนาการก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องเช่นกัน โดยราวปี พ.ศ. 2547 ได้มีการประดิษฐ์รถเข็นที่มีล้อต่างระดับกัน เพื่อตอบสนองการใช้งานบนผิวถนนที่ลาดชันหรือไม่เรียบเสมอกัน สามารถแก้ไขปัญหาเรื่องการหก-กระฉอก ของอาหารที่วางบนรถเข็นได้ (http://topicstock.pantip.com/wahkor/topicstock/X3011483/X3011483.html)  โดยในปัจจุบัน คุณสมภพ ผู้ประดิษฐ์ได้นำไปจดสิทธิบัตรเรียบร้อยแล้ว (http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=sompop&group=2)

ประเด็นที่น่าสนใจก็คือ หากธุรกิจอาหารหาบเร่หรืออาหารรถเข็น (ซึ่งมีเงินสดสะพัดถึงวันละ 150 ล้านบาทนั้น) มีซัพพลายเออร์ที่สามารถจัดหาอุปกรณ์หรือเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น ช่วยลดต้นทุนทั้งด้านการเงิน และสิ่งแวดล้อม รวมถึงยกระดับคุณภาพชีวิตของพ่อค้าแม่ค้าให้ดีขึ้นได้ เชื่อว่าจะเป็นอีกหนทางหนึ่งที่ผลักดัน “ผู้ประกอบการข้างถนน” เหล่านี้ให้ก้าวสู่ฐานะ SME ที่มีศักยภาพได้ในวันหน้า

เรื่องและ Credit ภาพจาก:
http://www.designboom.com/weblog/cat/8/view/4582/saint-etienne-biennale-08-sustainable-mobility-at-city-eco-lab.html http://topicstock.pantip.com/wahkor/topicstock/X3445657/X3445657.html http://topicstock.pantip.com/wahkor/topicstock/X3011483/X3011483.html

ที่มา  http://www.tcdcconnect.com/content/blog/?p=3812

---

กระดาษใยกล้วย ผลิตภัณฑ์จากภูมิปัญญาท้องถิ่น โดย Re-Leaf Studio




สเริงรงค์ วงษ์สวรรค์ (จ่อย) บัณฑิตคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ และพาณุ งากุญชร (ต้อม) ศิลปบัณฑิตจากคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คือเพื่อนต่างคณะที่มีมุมมองการทำงานและวิถีชีวิตตรงกัน สเริงรงค์และพาณุชอบชีวิตที่เชียงใหม่ และต้องการทำงานด้านการออกแบบ/ศิลปะร่วมกับคนในท้องที่ โดยพึ่งพาความรู้และความเชี่ยวชาญของชุมชมนั้นเอง หลังจากเรียนจบ สเริงรงค์และพาณุแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตคนละแบบอยู่พักหนึ่ง แต่ในที่สุดก็ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง และนำความฝันที่เคยคุยกันไว้มาปัดฝุ่นทำให้เป็นจริงขึ้นมา

แรกทีเดียวสเริงรงค์และพาณุไม่ได้มองมาที่ต้นกล้วย พวกเขาตั้งเป้าหมายหลักอยู่กับการทำงานออกแบบ ที่ดึงช่างฝีมือและองค์ความรู้ในท้องถิ่นมาใช้ แต่เมื่อวันหนึ่งที่ทั้งสองได้คุยกันเกี่ยวกับต้นกล้วยในบ้านของสเริงรงค์  เห็นว่ากล้วยเป็นพืชที่มีอยู่อย่างเหลือเฟือ แถมใช้ประโยชน์ได้ทุกส่วน จะเหลือก็แต่ลำต้นที่ยังไม่ค่อยมีใครนำมาใช้ประโยชน์นัก พวกเขาจึงตัดสินใจศึกษาค้นคว้าอย่างจริงจัง “ลำต้นกล้วยสามารถทำอะไรได้บ้าง”



ต้นกล้วย + วิธีทำกระดาษสา = กระดาษใยกล้วย
เมื่อตัดสินใจเลือกทำงานกับต้นกล้วย ทั้งสองก็มองหาที่ปรึกษา พบว่าที่เชียงใหม่มีหลายหมู่บ้านทำงานผลิตกระดาษสา จึงเข้าไปคลุกคลีเพื่อขอเรียนรู้ และนำวิธีการมาประยุกต์ใช้กับใยกล้วย

ทั้งคู่ได้เรียนรู้ถึงอุปกรณ์และวิธีทำกระดาษจากแหล่งทำกระดาษสาเล็กๆ ในหมู่บ้านต้นเตา พร้อมกับหาข้อมูลเพิ่มเติมจากหนังสือและอินเตอร์เน็ต จากนั้นก็เริ่มจัดซื้ออุปกรณ์ สั่งทำเครื่องปั่นใย และลงมือวิจัยความเป็นไปได้ในการทำกระดาษจากใยกล้วยด้วยตนเอง

การวิจัยตัววัสดุใช้เวลาอยู่ราว 1 ปี เพื่อทดลองคุณสมบัติให้คงที่ และค้นหาเอกลักษณ์ในตัวกระดาษ หลังจากนั้นก็ใช้เวลาอีก 6 เดือนทดลองออกแบบกระดาษให้เป็นผลิตภัณฑ์อื่น อาทิ สมุดโน้ตกระดาษใยกล้วย



สร้างรูปแบบเฉพาะตัวให้กระดาษ Re-Leaf
นอกจากคุณสมบัติของเนื้อกระดาษที่เน้นความแข็งแรงคงทนแล้ว กระดาษ re-leaf ยังเพิ่มรูปแบบเฉพาะตัวด้วยการออกแบบที่เรียบง่าย ใช้คอนเซ็ปท์ “น้อยได้มาก” ไม่เติมรายละเอียดยุบยิบ เน้นพื้นผิวที่สื่อถึงภูมิปัญญาท้องถิ่น เช่น ลายเสื่อกกหรือลายจักสาน โดยใช้วิธีพิมพ์ปั๊มลวดลายเหล่านั้นลงบนกระดาษ ทำให้งานที่ออกมามีความร่วมสมัย พร้อมแสดงเอกลักษณ์ไทยได้อย่างแนบเนียน

อาศัย “เครือข่ายและงานรื่นเริง” ประชาสัมพันธ์สินค้า
พวกเขายอมรับว่า แรกเริ่มนั้นไม่ได้พัฒนาสินค้าขึ้นจากความต้องการของตลาด แต่สร้างจากความชอบเป็นหลัก เมื่อถึงเวลาต้องวางจำหน่ายจริง จึงอยากจะทำตลาดในรูปแบบเฉพาะตัวที่สวนกระแส แน่นอนว่าไม่ใช่การขายที่แข่งปริมาณ แต่แข่งด้วยการออกแบบและการใช้ทรัพยากรที่ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม

สเริงรงค์และพาณุเริ่มประชาสัมพันธ์สินค้าในกลุ่มคนรู้จัก และค่อยๆ ขยายวงออกไป โชคดีว่าสังคมในเชียงใหม่ไม่กว้างมาก ผู้คนรู้จักกันเกือบหมด โดยเฉพาะสังคมของผู้นิยมงานสร้างสรรค์ งานของพวกเขาจึงเป็นที่รู้จักในวงที่กว้างขึ้นได้ง่าย ประกอบกับการนำผลิตภัณฑ์ไปออกงานเทศกาลดนตรี และเทศกาลศิลปะ/งานออกแบบที่ถนนนิมมานเหมินทร์ เปิดช่องให้สื่อมวลชนที่สนใจนำเรื่องของ Re-Leaf Studio ไปเผยแพร่ ซึ่งก็ได้การตอบรับที่ดีทั้งในแง่ยอดขายและภาพลักษณ์

ต่อยอดผลิตภัณฑ์และโอกาสในวันหน้า
กระดาษใยกล้วยที่เราเห็น ณ ตอนนี้ ยังไม่หยุดกระบวนการพัฒนา สเริงรงค์และพาณุยังคงทำการวิจัยทดลองอยู่เรื่อยๆ โดยมุ่งหวังให้กระดาษของพวกเขาเป็นได้ “มากกว่าสมุด” เขาคิดไปถึง ฝ้าเพดาน ผนังเบา วัสดุกันกระแทก หรือผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่จะมาทดแทนการใช้พลาสติกได้

ส่วนอนาคตของ Re-Leaf Studio นั้น ทั้งคู่กลับไม่ได้มุ่งเน้นที่จะขยายบริษัทหรือโรงงานให้ใหญ่โต แต่ต้องการคงไว้ซึ่งความเป็นสตูดิโอขนาดย่อม ที่มีคนทำงานไม่เกิน 20 คน เป็นส่วนผสมของคนรุ่นใหม่และช่างฝีมือในชุมชน รวมทั้งอยากเปิดโอกาสให้คนพิการได้เข้ามาร่วมงานด้วย เป็นอุดมคติของการทำงานที่มีจิตสำนึก เคารพธรรมชาติ เคารพท้องถิ่น และเคารพคน ในแบบที่เคยเป็นมาแต่ดั้งเดิม
 เจาะประเด็นเด่น
- เครือข่ายหรือที่เรามักเรียกกันว่า “คอนเน็กชั่น” คือสิ่งสำคัญมากในโลกธุรกิจวันนี้ โดยนอกจากจะช่วยเรื่องยอดขายได้แล้ว ยังเป็นช่องทางให้เราได้รู้เสียงตอบรับ และได้คำแนะนำกลับมาง่ายๆ ด้วย
- เสียงตอบรับจากกลุ่มเยาวชนที่แม้ยังไม่ได้ซื้อสินค้า ณ วันนี้ แต่ได้พูดคุยทำความรู้จักและสร้างเครือข่ายกัน ก็ถือเป็นการทำตลาดระยะยาวอย่างหนึ่ง ทำให้แบรนด์มีภาพลักษณ์ที่ดี เป็นแรงบันดาลใจแก่เยาวชน ในเรื่องการช่วยเหลือสิ่งแวดล้อมและสังคมได้

รายละเอียดเพิ่มเติม http://www.releafstudio.com/
เครดิตรูป: Re-Leaf Studio

ที่มา http://www.tcdcconnect.com/content/blog/?p=3808

---

เอาจักรยานแบบ urban urban มาฝาก เผื่อใครอยากจะมีไว้ปั่นเท่ๆค่ะ